بر اساس بند چهار اصل چهل و سوم، و بند شش اصل دوم، و اصول نوزدهم، بیستم و بیست و هشتم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، اجبار افراد به کار معین و بهرهکشی از دیگری ممنوع، و مردم ایران از هر قوم و قبیله که باشند از حقوق مساوی برخوردارند، و رنگ، نژاد، زبان و مانند اینها سبب امتیاز نخواهد بود، و همه افراد اعم از زن و مرد یکسان در حمایت قانون قرار دارند، و هر کسی حق دارد شغلی را که به آن مایل است و مخالف اسلام و مصالح عمومی و حقوق دیگران نیست برگزیند. فصل دوم قرارداد کار مبحث اول تعریف قرارداد کار و شرایط اساسی انعقاد آن